ਕਪਰੁ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਪਿ = ਕੰਬਣਾ + ਰ੍ਹ੍ਹ = ਚਲਨਾ] ਘੁੰਮਣ ਘੇਰ। ਯਥਾ- ‘ਬੇੜਾ ਕਪਰ ਵਾਤਿ’ (੧੩੮੨), ਬੇੜੇ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਘੇਰਾਂ (ਵਿਚ ਫਸਣ) ਵਾਂਙੂ ਯਾ ਘੁੰਮਣ ਘੇਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਬੇੜਾ। ਤਥਾ- ‘ਬੇੜੇ ਨੋ ਕਪਰੁ ਕਿਆ ਕਰੇ’ (੧੩੮੨)।