ਕਪਾਲੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਪਾਲ:] ਖੋਪਰੀ, ਸਿਰ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਮ ਕਰਿ ਕਪਾਲੁ ਮਫੀਟ ਸਿਰੀ’ (੬੯੫)।