ਕਬਰੋ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਕਮਲਾ। ਦੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ, ਕਬਰਾ। ‘ਮ’ ਦੀ ‘ਬ’ ਨਾਲ, ‘ਲ’ ਦੀ ‘ਰ’ ਨਾਲ ਸ੍ਵਰਣਤਾ] ਕਮਲਾ, ਪਾਗਲ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਉ ਕਨਿਕੋ ਕੋਠਾਰੀ ਚੜਿਓ ਕਬਰੋ ਹੋਤ ਫਿਰੋ’ (੧੨੦੩), ਭਾਵ ਜੀਵ ਕੁਠਾਲੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਙੂ ਕਮਲਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।