[email protected]
ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ
logout

ਕਬੂਲ

[ਗੁ:। ਅਰਬੀ, ਕਬੂਲ] ਅੰਗੀਕਾਰ, ਪਰਵਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਪਹਿਲਾ ਮਰਣੁ ਕਬੂਲਿ ਜੀਵਣ ਕੀ ਛਡਿ ਆਸ’ (੧੧੦੨)।

ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
ਬਦਲਵੇਂ ਮਤਲਬ:
  • ਕਬੂਲ
    ਅ਼. [قبوُل] ਕ਼ਬੂਲ. ਸੰਗ੍ਯਾ- ਸ੍ਵੀਕਾਰ. ਮਨਜੂਰ. ਬਿਨ ਭਗਤਿ ਕੋ ਨ ਕਬੂਲ." (ਅਕਾਲ) ੨. ਘੋੜੇ ਦੀ ਜ਼ੀਨ ਨਾਲ ਬੱਧਾ ਥੈਲਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਜਰੂਰੀ ਵਸਤੁ ਰਖਦਾ ਹੈ. "
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ

ਮੇਰੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੇਖ

No bookmark found