ਕਰਜ

ਸੰ. ਸੰਗ੍ਯਾ- ਨੌਂਹ, ਜੋ ਕਰ (ਹੱਥ) ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਨਾਖ਼ੂਨ. ਕਰਜ ਅਰੁਣ ਜਿਮ ਨਗ ਹਨਐਂ ਸੂਚੇ.” (ਨਾਪ੍ਰ) ੨. ਅ਼. [قرض] ਕ਼ਰਜ. ਰਿਣ. ਉਧਾਰ. “ਹਮ ਕਰਜ ਗੁਰੂ ਬਹੁ ਸਾਢੇ.” (ਗਉ ਮਃ ੪) ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਰਿਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ. ਦੇਖੋ

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ