ਕਰੁਣਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਰੁਣਾ] ਦਇਆ, ਤਰਸ, ਮੇਹਰ। ਯਥਾ- ‘ਕਦੰਚ ਕਰੁਣਾ ਨ ਉਪਰਜਤੇ’ (੧੩੫੮)। ਦੇਖੋ, ‘ਕਰੁਣਾ ਮਯਹ’