ਕਹਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਕਹੰਤ’] ੧. ਕਥਨ ਕਰਾਂ। ਯਥਾ- ‘ਤੂ ਸੁਲਤਾਨੁ ਕਹਾ ਹਉ ਮੀਆ’ (੭੯੫), ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹੈਂ, ਮੈਂ (ਆਪ ਨੂੰ) ਮੀਆਂ ਕਹਾਂ (ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ)। ੨. [ਹਿੰਦੀ, ਕਹਾਂ ਦਾ ਕਹਾ] ਕਿੱਥੇ, ਅਥਵਾ ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕਿੱਥੇ, ਮੈਂ ਮੀਆਂ ਕਿੱਥੇ। ਤੇਰੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ। ਤਥਾ-’ਕਹਾ ਭੇਰੀ ਸਹਨਾਈ’ (੪੧੭), ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਤੂਤੀਆਂ ਕਿੱਥੇ (ਗਏ)।