ਕਿਹਾਰੀ

[ਪ੍ਰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਕੇਹੀ+ਹੈ+ਰੀ, ਦਾ ਸੰਖੇਪ] ਕੈਸੀ ਹੈ, ਕਿਹੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਯਥਾ: ‘ਓਇ ਪਲ ਘਰੀ ਕਿਹਾਰੀ’ (੧੧੨੦)।