[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕੁਠ੍ਹ੍ਹਠਾਰ। ਕੁਠ = ਬ੍ਰਿਛ + ਰੀ = ਜਾਣ + ਅਣ ਪ੍ਰਤੇ] ਕੁਹਾੜਾ। ਯਥਾ – ‘ਬਜਰ ਕੁਠਾਰੁ ਮੋਹਿ ਹੈ ਛੀਨਾਂ ਕਰਿ ਮਿੰਨਤਿ ਲਗਿ ਪਾਵਉ’ (੬੯੩), (ਗੁਰਾਂ ਦੀ) ਪੈਰੀਂ ਲਗ ਕੇ ਅਰ (ਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ) ਕਰਕੇ (ਨਾਮ ਦਾ) ਕੁਹਾੜਾ ਲੈ ਕੇ ਮੋਹ ਜੋ ਬੱਜਰ ਵਤ ਸੀ, ਛਿੰਨ ਭਿੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ