ਕੁੰਡਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕੂਟ] ੧. ਕੋਣ, ਭਾਵ ਲਾਂਭਾ। ਯਥਾ- ‘ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਾਲੀਆ’ (੪੯)। ਦੇਖੋ, ‘ਕੁੰਟ’। ੨. [ਸੰ: ਪੰਜਾਬੀ, ਕੁੰਡਾ] ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹਥ੍ਯਾਰ। ਯਥਾ- ‘ਗਿਆਨੁ ਕੁੰਡਾ ਜਹ ਖਿੰਚੇ ਤਹ ਜਾਇ’ (੫੧੬)।