ਕੰਤੜੇ

[ਸੰਬੋ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਾਂਤ। ਪੰਜਾਬੀ, ਕੰਤ। ‘ੜੇ’ ਪ੍ਰਤੇ।] ਹੇ ਸ੍ਵਾਮੀ! ਯਥਾ- ‘ਉਠੀ ਝਾਲੂ ਕੰਤੜੇ’ (੧੦੯੪), ਹੇ ਸ੍ਵਾਮੀ! ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ। ੨੯੪