ਕੰਨਹੁ

[ਅ:। ਦੇਖੋ, ‘ਕੰਨੈ’] ਨੇੜਿਓਂ, ਕੋਲੋਂ, ਪਾਸੋਂ। ਯਥਾ- ‘ਇਹ ਬੁਧਿ ਪਾਈ ਮੈ ਸਾਧੂ ਕੰਨਹੁ’ (੭੧੫), ਸੰਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਧਿ ਪਾਈ ਹੈ। ਤਥਾ- ‘ਸਿਵ ਜੋਤਿ ਕੰਨਹੁ ਬੁਧਿ ਪਾਈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਰਖਵਾਲਾ’ (੧੩੨੮)।