ਘਣੋ

[ਗੁ:। ਸਿੰਧੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਲਹਿੰਦੇ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਘਨ=ਨਿੱਗਰ, ਡੂੰਘਾ, ਬਹੁਤਾ] ਬਹੁਤਾ, ਬਾਹਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਘਣੋ ਧੜੀਐ ਜੋਇ’ (੧੦੯੧), ਬਹੁਤ ਕੁਟੀ ਦਾ ਹੈ ਜੇਹੜਾ। ਤਥਾ-’ਦੂਖੁ ਘਣੋ ਦੋਹਾਗਣੀ ਕਿਉ ਥਿਰੁ ਰਹੈ ਸੁਹਾਗੁ’ (੫੭)। ੪੧੪