ਦਰਮਾਂਦਾ

ਫ਼ਾ. [درماندہ] ਵਿ- ਦੀਨ. ਆ਼ਜਿਜ਼। ੨. ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ. ਦਰਮਾਂਦੇ ਠਾਢੇ ਦਰਬਾਰਿ.” (ਬਿਲਾ ਕਬੀਰ) “