ਦਿਸੰਨਿ

ਨਜਰ (ਦ੍ਰਿਸ਼ਾ) ਆਵੰਨ. ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਸੇ ਮੁਹ ਸੋਹਣੇ ਦਰਿ ਸਵੈ ਦਿਸੰਤਿ.” (ਸਵਾ ਮਃ ੩) “