ਦੀਪਕੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੀਪਕ:] ਦੀਵਾ, ਭਾਵ ਅੰਤ੍ਰ ਆਤਮੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ: ‘ਸਬਦੁ ਦੀਪਕੁ ਵਰਤੈ ਤਿਹੁ ਲੋਇ’ (੬੬੪)।