ਦੁਆਈ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਦਆ। ਈ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ ਬਹੁ-ਵਚਨ ਦਾ] ਅਸੀਸਾਂ। ਯਥਾ- ‘ਦੇਨਿ ਦੁਆਈ ਸੇ ਮਰਹਿ’ (੧੨੮੬), (ਜੋ ਅਸੀਸਾਂ) ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਮਰਦੇ ਹਨ (ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਵੀ)।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ