ਦੁਕ੍ਰਿਤ

[ਵਿਸ਼ੇਸਣ ਵਿਸ਼ੇਸ੍ਯ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੁ: ਕ੍ਰਿਤ=ਬੁਰਾ ਕਰਮ] ਬੁਰਾ ਕਰਮ, ਪਾਪ। ਯਥਾ: ‘ਦੁਕ੍ਰਿਤ ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਥਾਰੋ ਕਰਮੁ ਰੀ’ (੬੯੫), ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਰਮ ਹੈ। (ਈਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ)। ਤਥਾ-’ਦੁਕ੍ਰਿਤ ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਮੰਧੇ ਸੰਸਾਰੁ ਸਗਲਾਣਾ’ (੫੧), ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।