ਦੁਨੀ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ, ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ] ਦੁਨੀਆ, ਜਗਤ। ਯਥਾ- ‘ਝੂਠੀ ਦੁਨੀ ਮਣੀ’ (੬੦੮)।