ਦੁਰਬਰ

ਸੰ. ਦੁਰ੍‍ਵਾਰ. ਵਿ- ਜੋ ਵਰਜਿਆ (ਰੋਕਿਆ) ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ. ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਰਣ ਨਾ ਹੋਵੇ. ਦੁਰਬਰ ਵੇਸ.” (ਕਲਕੀ) ਦੁਰ੍‍ਵਾਰ ਯੋਧਾ ਦਾ ਲਿਬਾਸ। ੨. ਦੁਰ੍‍ਬਲ. ਕ੍ਰਿਸ਼. ਦੁਬਲਾ. “ਦੁਰਬਰ ਤਨ ਝਰ ਝੰਝਰ ਹੋਵਾ.” (ਗੁਪ੍ਰਸੂ) “

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ