ਦੁਰਬੁੱਧਿ

ਸੰ. दुर्बुद्घि. ਸੰਗ੍ਯਾ- ਬੁਰੀ ਅ਼ਕ਼ਲ। ੨. ਵਿ- ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਟੀ ਹੈ.