ਨਵਹਾਣਿ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਵ+ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਹਾਣ=ਉਮਰ] ਨਵੀਂ ਉਮਰਾ ਵਾਲੀ, ਭਾਵ ਜੁਆਨ। ਯਥਾ- ‘ਨਵਹਾਣਿ ਨਵਧਨ ਸਬਦਿ ਜਾਗੀ ਆਪਣੇ ਪਿਰ ਭਾਣੀਆ’ (੮੪੪)।