ਨਾਂਦੀ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਾਦਿਨ੍ਹ੍ਹ=ਸ਼ਬਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਦੇਖੋ, ‘ਨਾਦ’] ੧. ਨਾਦ ਦੇ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਨ ਪਾਟਾ ਜੋਗੀ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਦੀ ਬੇਦੀ ਸਬਦੀ ਮੋਨੀ ਜਮ ਕੇ ਪਟੈ ਲਿਖਾਇਆ’ (੬੫੪)। ੨. ਨਾਦਾਂ ਦੇ (ਵਜਾਉਣ) ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਜੂਠਿ ਨ ਰਾਗੀ ਜੂਠਿ ਨ ਵੇਂਦੀ’ (੧੨੪੦), ਨਾਦਾਂ ਦੇ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹਨ (ਮਾਤ੍ਰ) ਨਾਲ ਜੂਠ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ੩. ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਭਾਵ ਚੇਲਾ, ਸਿੱਖ।