ਨਿਕਥਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਕਲਿਆ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਰੂਪ ਨਿਕਥਿਆ] ਨਿਕਲਿਆ। ਯਥਾ- ‘ਲੋਹੂ ਲਬੁ ਨਿਕਥਾ ਵੇਖੁ’ (੯੫੬), ਲਬ ਦਾ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੀ ਜਾਣ।