ਨਿਗ੍ਰਹੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਗ੍ਰਹ:] ਨਿਰੋਧ, ਰੋਕਣ, ਵਰਜਣ। ਯਥਾ- ‘ਹਠ ਨਿਗ੍ਰਹੁ ਕਰਿ ਕਾਇਆ ਛੀਜੈ’ (੯੦੫)।