ਨਿਚੰਦੁ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਸ਼੍ਹ੍ਹਚਿੰਤ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਚਿੰਦ] ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ, ਫ਼ਿਕਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ। ਯਥਾ- ‘ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਨਿਚਿੰਦੁ’ (੨੯)।