ਨਿਬਾਹੀ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰਵਾਹ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਬਾਹ, ਨਿਰਬਾਹ] ਪੂਰੀ ਕਰ, ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹ। ਯਥਾ- ‘ਕਾਜ ਤੁਮਾਰੇ ਦੇਇ ਨਿਬਾਹਿ’ (੧੮੨), ਤਥਾ-’ਭਗਤਿ ਨਿਬਾਹੀ’।