ਨਿਰਭਾਰ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਨਿਰ੍ਹ੍ਹ=ਰਹਿਤ; ਭਾਰ=ਬੋਝ] ਭਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਯਥਾ- ‘ਭਵ ਉਤਾਰਿ ਕੀਏ ਨਿਰਭਾਰ’ (੧੩੯੧), (ਹੇ ਗੁਰੋ! ਆਪ ਨੇ) ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਨਿਰਭਾਰ (ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ) ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।