ਨਿਰਾਲਮ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ। ਦੇਖੋ, ‘ਨਿਰਾਲੰਬ’] ੧. ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸੰਗ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ। ਯਥਾ: ‘ਅਦਿਸਟੁ ਸਦਾ ਰਹੈ ਨਿਰਾਲਮੁ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ’ (੯੧੦)। ੨. [ਹਿੰਦੀ, ਨਿਰਾਲਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਰਾਲਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਨਿਰਲੰ ਨਿਰਾਲਮੁ] ਅਸੰਗ, ਵੱਖਰਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਜੈਸੇ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਨਿਰਾਲਮੁ’ (੯੩੮)। ੩. [ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਰ+ਆਲਮ=ਜਹਾਨ, ਅਰਬੀ] ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।