ਨਿਵਣ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਮ੍ਰ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨੀਉਣਾ ਯਾ ਨਿਵਣਾ] ਨਿਮ੍ਰਤਾ, ਗ਼ਰੀਬੀ। ਯਥਾ: ‘ਨਿਵਣੁ ਸੁ ਅਖਰੁ ਖਵਣੁ ਗੁਣੁ’ (੧੩੮੪)।