ਨਿਵ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਮਨਂ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿੰਵਣਾ ਯਾ ਨੀਉਣਾ] ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ਜੀਉ’ (੭੬੩), ਤਥਾ-’ਸਭੁ ਕੋ ਨਿਵੈ ਆਪ ਕਉ ਪਰ ਕਉ ਨਿਵੈ ਨ ਕੋਇ’ (੪੭੦)।