[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਸ੍ਹ੍ਹ+ਕਰ੍ਹ੍ਹਮਨ੍ਹ੍ਹ] ਉਹ ਪੁਰਖ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਚਾਹੇ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਮ ਕਰਤ ਹੋਵੈ ਨਿਹਕਰਮ’ (੨੭੪), ਤਥਾ-’ਸੋ ਨਿਹਕਰਮੀ ਜੋ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰੇ’ (੧੨੮), ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ (ਨਾਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ) ਗ੍ਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਜਨਮਾਦਿ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਕਿਉਂ ਜੁ ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਨਿਹਕਰਮੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਰਮ ਬਾਝ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ