ਨੀਚਾਣ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨੀਚ+ਆਣ] ਨੀਵੀਂ ਆਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਵਾਂ। ਯਥਾ- ‘ਹਉ ਮੂਰਖੁ ਮੁਗਧੁ ਨੀਚਾਣੁ’ (੭੩੬)।