ਨੀਸਾਣੁ

[ਸੰ:। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਨਿਸ਼ਾਨ। ਦੇਖੋ, ‘ਨੀਸਾਨ’] ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਬਾਤ, ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪ੍ਰਗਟ, ਝੰਡਾ, ਪਰਵਾਨਾ। ਯਥਾ- ‘ਗਾਵੈ ਕੋ ਦਾਤਿ ਜਾਣੈ ਨੀਸਾਣੁ’ (੧), ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ (ਇਦੰ, ਇਥੰ ਕਰਕੇ) ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤਥਾ-’ਅਮੁਲੁ ਬਖਸੀਸ ਅਮੁਲੁ ਨੀਸਾਣੁ’ (੫), ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਪਰਵਾਨਾ ਆਦਿ ਅਮੁਲ ਹਨ।