[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਪਉ=ਪੈਰ+ਲਾ, ਲੀ ਪ੍ਰਤੇ=ਵਾਲਾ=ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਾਵ ਖੜਾਵਾਂ] ਜਦੋਂ ਜੁੱਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣੀ ਤੇ ਲੋਕੀਂ ਖੜਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ ਤਦ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੜਾਵਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਜੁੱਤੀ ਬਣੀ ਤਾਂ ਜੁੱਤੀ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਪਉਲੇ ਪੈਣ ਤੋਂ ਮੁਰਾਦ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਹੈ।*ਯਥਾ- ‘ਪਉਲੀ ਪਉਦੀ ਫਾਵਾ ਹੋਇਕੈ ਉਠਿ ਘਰਿ ਆਇਆ’ (੩੦੬)। *ਆਮ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ-ਇਕ ਪੋਲਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਇਕ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੁਰਾਦ ਜੁੱਤੀ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਹੈ, ਖੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ