ਪਖ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਕਸ਼। ਹਿੰਦੀ, ਪੰਖ] ਖੰਭ। ਯਥਾ- ‘ਪੰਖ ਖੀਰੁ ਤਿਨ ਨਾਹੀ’ (੪੮੮)। ਦੇਖੋ, ‘ਪੰਖ ਖੀਰ’ ਤਥਾ-’ਹਰਿ ਪੰਖ ਲਗਾਇ ਮਿਲੀਜੈ’ (੧੨੬੯), ਭਾਵ ਵੈਰਾਗ ਵਿਵੇਕ ਰੂਪੀ ਖੰਭ ਲਾ ਕੇ ੨ ਪੰਖੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁਦਾਇ, ਭਾਵ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ। ਤਥਾ-’ਫਰੀਦਾ ਪੰਖ ਪਰਾਹੁਣੀ ਦੁਨੀ ਸੁਹਾਵਾ ਬਾਗੁ’ (੧੩੮੨)।