ਪਚੀਸ

[ਸੰਖ: ਵਾ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪੰਚਾ-ਵਿੰਸ਼ਤ। ਹਿੰਦੀ, ਪੰਚ+ਬੀਸ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਪਚੀਸ। ਨ: ਪੰਜਾਬੀ, ਪੰਝੀ] ਪੰਜ ਤੇ ਵੀਹ ਭਾਵ ਪੰਝੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਪਾਂਚ ਪਚੀਸ ਮੋਹ ਮਦ ਮਤਸਰ’ (੧੧੬੧)।