ਪਤਰੀਐ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਤੇਰ। ਪਤ੍ਰ ਧਾਤੂ ਵਿੱਚੋਂ। ਦੇਖੋ, ਉਪਰਲਾ ਪਦ] ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣਾ, ਵਿਗੜਨਾ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਨਕ ਮਿਠੈ ਪਤਰੀਐ ਵੇਖਹੁ ਲੋਕਾ ਆਇ’ (੧੪੩), ੧. ਦੇਖੋ, ‘ਮਿਠਾ ਕਹਾਉਣ ਤੋਂ ਕਿਹਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਵਾ ੨. ‘ਮਿਠੈ ਪਤਰੀਐ’ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ, ਭਾਵ ਗੰਨਾ। ਅਥਵਾ ੩. ਪਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਕ ਦਾ ਅਰਥ-ਆ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਲੋਕੋ, ਗੰਨੇ ਦੀ ਕੀਹ ਪਤ ਰਹੀ ਹੈ।