ਪਤਿਤ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ] ੧. ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਭ ਆਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਢੱਠਾ ਹੋਇਆ। ਯਥਾ- ‘ਕੋਟਿ ਪਤਿਤ ਉਧਾਰੇ ਖਿਨ ਮਹਿ’ (੨੦੯)। ੨. [ਕ੍ਰਿ:] ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਗਿਰੰਤ ਗਿਰਿ ਪਤਿਤ ਪਾਤਾਲੰ’ (੧੩੫੫), ਦੇਖੋ, ‘ਪਤਿਤ ਪਾਵਨ’