ਪਰਤਾਪੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪ੍ਰਤਾਪ] ੧. ਤੇਜ, ਇਕਬਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਤਾਪੁ ਵਰਤਾਇਓ’ (੭੨), ਤਥਾ-’ਪਰਤਾਪੁ ਸਦਾ ਗੁਰ ਕਾ ਘਟਿ ਘਟਿ’ (੧੪੦੨), ਤਥਾ-’ਪਰਤਾਪੁ ਤੁਮਾਰਾ ਦੇਖਿ ਕੈ ਜਮਦੂਤ ਛਡਿ ਜਾਹਿ’ (੮੧੧)। ੨. [ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪ੍ਰਤਾਪਨ] ਸਾੜ, ਦੁਖ, ਕਸ਼ਟ। ਯਥਾ- ‘ਪਰਤਾਪੁ ਲਗਾ ਦੋਹਾਗਣੀ’ (੭੨)। ੩. [ਕ੍ਰਿ:] ਯਥਾ- ‘ਪਰਤਾਪਹਿਗਾ ਪ੍ਰਾਣੀ’ (੮੭੭), ਹੇ ਪ੍ਰਾਣੀ! ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।