ਪਵੀਤ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ] ਪਵਿੱਤ੍ਰ, ਸ਼ੁੱਧ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਮੁ ਲੈਤ ਤੇ ਸਗਲ ਪਵੀਤ’ (੧੧੪੫)।