ਪਵੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਪੈਣਾ। ਲ: ਪੰਜਾਬੀ, ਪੌਣਾ ਯਾ ਪਵਨਾ] ਪਾਏ, ਹੋਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਨ ਕੀ ਲੇਖੈ ਪਤਿ ਪਵੈ ਚੰਗੇ ਸੇਈ ਕੇਇ’ (੪੬੯), ਤਥਾ-’ਦਮੜਾ ਪਲੈ ਨਾ ਪਵੈ’ (੭੦)।