ਪੁਨਹ

[ਅ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪੁਨਰ੍ਹ੍ਹ] ਫੇਰ। ਯਥਾ- ‘ਹਰਨ ਧਰਨ ਪੁਨ ਪੁਨਹ ਕਰਨ’ (੯੦੧)।