ਪੰਖਣੂ

[ਸੰ:] ੧. ਦੇਖੋ, ‘ਨਪੰਖਣੂ’ ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਕ੍ਹ੍ਹਸ਼ਿਨ੍ਹ੍ਹ। ਪੰਜਾਬੀ, ਪੰਖੀ+ਣ ਨਿੰਮ੍ਰਵਾਚੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਪੰਛੀ ਭਾਵ ਆਦਮੀ ਜੋ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਉਡੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਖੇਲਿ ਗਏ ਸੇ ਪੰਖਣੂੰ ਜੋ ਚੁਗਦੇ ਸਰ ਤਲਿ’ (੬੦), ਇਥੇ ਪੰਖੀ (ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਲੀਤੇ ਗਏ ਹਨ) ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਤਲਾਵਾਂ, (ਤੱਲਕਿਆਂ ਦੇ) ਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਗਦੇ (ਮਸੂਲ ਲੈਂਦੇ) ਸਨ, ਮਰ ਗਏ।