ਬਇਆਲਿ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬਿਆਲ’। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਵਾਯਾਲ=ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਬਕਣ ਵਾਲਾ] ੧. ਆ ਮੁਹਾਰਾ ਬਕੀ ਜਾਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਭਲਕੇ ਭਉਕਹਿ ਸਦਾ ਬਇਆਲਿ’ (੨੪), ਲੋਭ-ਰੂਪੀ ਕੁੱਤਾ ਸਦਾ ਮੁਹਾਰਾ ਪੌਣ ਨੂੰ ਪਿਆ ਭੌਂਕਦਾ ਹੈ। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਬਿਆਲ’] ਪੌਣ।