ਬਲੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬਲ] ੧. ਤਾਕਤ, ਜ਼ੋਰ, ਸਮਰੱਥਾ। ਯਥਾ- ‘ਬਲੁ ਛੁਟਕਿਓ ਬੰਧਨ ਪਰੇ’ (੧੪੨੯)। ੨. [ਸੰ:। ਬਲਿ] ਇਕ ਦੈਂਤ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਵਾਮਨ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਜੈ ਕੀਤਾ। ਯਥਾ- ‘ਬਲਿ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਅਹੰਕਾਰੀ’ (੨੨੪)। ੩. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬਲਿ=ਕੁਰਬਾਨੀ] ਬਲਿਹਾਰ, ਸਦਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਬਲਿ ਤਿਸੁ ਬਾਪੈ ਜਿਨਿ ਹਉ ਜਾਇਆ’ (੪੭੬), ਤਥਾ-’ਹਉ ਬਲ-ਬਲਿ ਜਿਨ ਰਾਮ ਕਹੇ’। ੪. [ਪੰਜਾਬੀ, ਬਲਨਾ] ਸੜਨਾ, ਜਗਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਸ੍ਰੀ ਗੋਪਾਲੁ ਨ ਉਚਰਹਿ ਬਲਿ ਗਈਏ’ (੮੪੮), ਹੇ ਸੜ ਗਈਏ! ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੀ।