ਬਾਟ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਾਟ] ਰਸਤਾ, ਸੜਕ। ਯਥਾ- ‘ਪੈਡੇ ਬਿਨੁ ਬਾਟ ਘਨੇਰੀ’ (੧੧੯੪), ਪੈਂਡੇ ਬਾਝ ਹੀ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਕੂੜ ਦੀ ਪਾਲ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।