ਬਾਹ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬਾਹ:। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਬਾਹੁ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਬਾਹੂ। ਨ: ਪੰਜਾਬੀ, ਬਾਂਹ] ਭੁਜਾ। ਯਥਾ- ‘ਗੁਰ ਕਾਢੀ ਬਾਹ ਕੁਕੀਜੈ’ (੧੩੨੬), ਤਥਾ-’ਸਣੁ ਬਾਹੀ ਸਣੁ ਬਾਹਾ’ (੫੫੭)। ਦੇਖੋ, ‘ਬਾਹੀ’, ‘ਬਾਹੁ ਲੁਡਾਈਐ’