ਬਿਆਧੀ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਆਧਿ:] ਰੋਗ, ਬੀਮਾਰੀ। ਯਥਾ- ‘ਮੂਲੁ ਬਿਆਧੀ ਬਿਆਪਸਿ ਲੋਭਾ’ (੧੮੨)।