ਬਿਸਾਰਣ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬਿਸਰਿ’] ੧. ਭੁਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ੨. [ਗੁ:। ਹਿੰਦੀ, ਬਿ+ਸਾੜਨ=ਸਾੜਨਾ] ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਧੰ੍ਰਮ ਧੀਰੁ ਗੁਰਮਤਿ ਗਭੀਰੁ ਪਰ ਦੁਖ ਬਿਸਾਰਣੁ’ (੧੪੦੭)।